Po przerwie

A dziś, pierwszy raz w życiu, mam ochotę się poddać.
Bo niby czemu nie?

It's time to get really older right now.

A z dorosłości najmniej lubię wakację.
Bo tak po prostu, stęskniłam się za tym widokiem.
I tęskno mi do tych czasów.

A tymczasem czas by walczyć dalej.

"Ech, przyjdzie taki czas, że świat doceni nas..."

Teraz wiem, Kostku, rozumiem.

... a kiedy myślę o swoim powołaniu - nie boję się życia
"Mewa", Antoni Czechow

Ostatni majowy.

Z kropką.
Bo mamy jeszcze MAJ.

Krakowie, bądź moją psychoterapią;

Już się o grzechy noce proszą, 
Już z wiosny znów jak z bólu krzyczę, 
Nieubłaganą mnie rozkoszą 
Zakuj w ramiona ratownicze! 

A jeśli zacznę się na nowo 
Wyrywać zbuntowanym ciałem, 
Powiedz mi wreszcie pierwsze słowo, 
Którego nigdy nie słyszałem. 

Bo znów pogański samum wieje 
W pędach, zawrotach, burzach, blaskach! 
Pamiętaj: kiedy znów zdziczeję, 
Odrzyj mnie z wichrów i ugłaskaj!


Tęsknię już.

Ciepło na sercu

Przyjmuję ten zawód. Ze wszystkimi wzlotami i upadkami. Z próbami po 12 godzin (choć to chyba najpiękniejsze). Z wyczerpaniem emocjonalnym i fizycznym. Ze wszystkimi trudnościami i łatwościami.

Po raz kolejny tak mocno czuję, że przyjmuję ten zawód. Tym razem rozumiem już dużo bardziej sens tych słów.




A ostatnio wszystko takie pierwsze.
Pierwsze, pierwsze, pierwsze...
Z wielu, mam nadzieję.

Flirt z Williamsem

Pod koniec naszego wspólnego życia - chcę, żebyśmy czuli joie de vivre!
Będziemy francuską bohemą. Będziemy udawali, że siedzimy w artystycznej kawiarni na lewym brzegu Sekwany! Je suis la Dame aux Camelias! Vous etes - Armand! Voulez-vous couchez avec moi ce soir? Vous ne comprenez pas? Ah, quelle dommage! - Bo to jest kurewsko dobra rzecz...

Can't stop loving you, czyli Międzynarodowy Dzień Teatru rok później.

Minął rok. 365 dni.
Bardzo intensywnie teatralny rok. W teatrze bywałam co najmniej raz w tygodniu. Spenetrowałam sceny stolicy i Krakowa, poznański repertuar znam praktycznie na pamięć, dzięki festiwalom i wycieczkom odwiedziłam też dalsze i bardziej egzotyczne sceny... W moim życiu na stałe utarło się już powiedzenie: "Wódki i teatru nie odmawiam". Działo się!
I świecką tradycją przyszedł czas na podsumowania.
Nie osobiste tym razem.
Sumiennie przejrzałam wszystkie skrzętnie schowane bilety by stworzyć nową wersję mojego THE BEST OF, czyli najlepsze przedstawienia na jakich byłam w tym roku.

Wiarołomni, TR Warszawa. 

Tak prosto. Tak głęboko. Tak pięknie. Kiedy minęły te 4 godziny?

Chciałam wymienić co było mistrzowskie, próżny trud - wszystko.

Koniec to nie my, Teatr Studio

Czyli jak najprostszymi środkami opowiedzieć wspaniałą historię. Teatr Studio znów kupił mnie całkowicie. A Lena Frankiewicz rozkochała w sobie i w swoim głosie.

Jeżyce Story. Miasto kobiet, Teatr Nowy w Poznaniu

Dawno się tak nie uśmiałam w teatrze. A potem popłakałam ze wzruszenia. Żeńskie mistrzostwo świata.

Anioły w Ameryce, TR Warszawa

Nie będę oryginalna pisząc, że się zachwyciłam. Było wspaniale. Ale ileż peanów można pisać o Warlikowskim? To się rozumie samo przez się.

Dziady, Teatr Nowy w Poznaniu

Kiedy usłyszałam o zamyśle byłam szczerze przerażona. Po czym poszłam. Obejrzałam. I zakochałam się. Od pierwszej minuty. Można? Można!

4.48 Psychosis, TR Warszawa

Mamo Cielecka, kocham cię.

Seks dla opornych, Suchy Las

Moje małe mistrzostwo świata. Czyli jak poczuć absolutnie każdą emocję i intencję płynącą ze sceny. Gdy wychodzę z teatru płacząc - to znaczy że było dobrze.

Generał, Teatr Imka

Okej. Może uwielbiam z zasady wszystko co grane jest w Imce. Ale mam ku temu solidne podstawy. Ot, Generał na przykład.

Pieśni Leara, Teatr Pieśni Kozła

Minął już rok, a ja wciąż słyszę w głowie rozpaczliwe zawodzenie Kordelii...

Mister Barańczak, Teatr Nowy w Poznaniu

Oprócz tego, że Barańczak broni się sam, trzeba go umieć zaaranżować w odpowiedni sposób. I zagrać. I zaśpiewać. Jeden z najlepszych sposobów na spędzenie cudownego wieczoru.

Człapówki. Zakopane, Teatr Witkacego w Zakopanem

Spełnione marzenie o Teatrze Witkacego. Spełnione we wspaniały sposób.

Nancy. Wywiad, Nowy Teatr w Warszawie

Kolejne ze spełnionych teatralnych marzeń. Przemyślany każdy ruch, perfekcyjna każda emocja. Czapki z głów. Popławska, mistrzostwo.

Testament psa, Teatr Nowy w Poznaniu

Że niby teatr w Poznaniu jest zamknięty na nowości? A jednak da się. I może nie wszystkim się podoba, ale ja tą nowoczesność kupuję.

Trylogia, Teatr Stary w Krakowie

To z tego da się zrobić spektakl? Ciekawy? Zdecydowanie. Brawo Klata. Było naprawdę cudownie.

Merylin Mongoł, CK Zamek

No i wreszcie, na sam koniec. Ciasne, lecz własne. Chodźcie. Zobaczcie. Chyba nie jest najgorzej.

Wszystkim wszystkiego najlepszego. Wielu wzruszeń, zachwytów i prawdziwych emocji. I katharsis, bo to chyba najważniejsze i najpiękniejsze zadanie teatru.

Chodźcie do teatru. Warto.

Nowego życia pierwsze chwile.

Pachnie wiosną. Jest pięknie. Szok nie mija. W głowie spokój. Bezpieczeństwo. W paru miejscach. Spełnienie. Pojawia się. Czasem. Pewność. Też. Czasem. Pokonywanie jako słowo klucz.

Może by już tak wrócić do codzienności? Nie, chyba jeszcze nie teraz. 

Olga część któraś z kolei

To jednocześnie najpiękniejszy i najdziwniejszy stan emocjonalny mojego życia.
Wszystko jest takie bardziej, takie na 150%, takie prawdziwe.

Notka do samej siebie: Nie chodzić w takim stanie na wzruszające spektakle. Dla własnego dobra. A w sumie bardziej dla komfortu ludzi obok.

Wspomnienia o najpięknieszym widoku na świecie...

A tak zupełnie serio chciałabym już wiosnę w Krakowie, spacery po Starowiślnej i wódkę przy Wawelu. Bo nie ma nic piękniejszego niż Kraków wiosną.

Tymczasem wróćmy do rzeczywistości. Zatapianie się w nostalgii jeszcze nikomu nic dobrego nie przyniosło. Olgunia, już wracam.