Roma Roma.

Krążąc pomiędzy zabytkowymi uliczkami, zajadając się gelato, popijając to kolejnym winem - próbuje zapomnieć. Dlatego też w komputerowym pliku osiągnęłam już 100. punkt na liście "przemyślenia".

Kropka

A więc tak, wszystko zostało powiedziane, przyklepane. Nic już nie można zrobić. Koniec, zwyczajnie. Nie ma już nic. Pustka. Pustka, która wypełnia mnie całą.
I przeraźliwy brak planu. Brak jakiegokolwiek zaczepienia, pomysłu.
Tylko pustka. I chaos, w którym trudno odnaleźć cokolwiek i kogokolwiek.

Big girls don't cry?

Oglądam końcowe odcinki Glee i przy każdym z osobna zanoszę się od płaczu. Zbyt bardzo, panno Rachel Berry, jesteśmy podobne.
Wszystkie marzenia, pragnienia, ambicje i przeraźliwa chęć niezawiedzenia tych ważnych. Ach, Rachel, tak bardzo bym chciała, żeby moja historia skończyła się tak jak twoja.

Tymczasem moje Nationals się zbliżają, wielkimi krokami. I boję sie jak cholera. Próbuje nie myśleć, ale kiedy momentami tracę nad tym kontrolę wpadam w panikę. Boję się, boję się, boję się. I nie mam pojęcia co z tym dalej począć.

Sentymentalny post o przemijaniu

Tu pierwotnie znajdował się długi, szczery tekst o tym co mi w głowie siedzi, ale w godzinie prawdy, czyli o 3 nad ranem, stwierdziłam że to jednak zbyt wiele by ujawniać światu te wszystkie myśli. Zamiast tego piosenka, muzyka jak nic innego wyśpiewuje ostatnio co mi w duszy gra.

Daj Panie mój  

poznać mi tej 

miłości smak.

Daj śnić

ten sen

śnić chcę.

Spraw Panie by

on ze mną był

w tym śnie.

Panie spraw,

niech biją wraz

serca dwa.

Uczyń gest.

Zatrzymaj czas.

Niech chwila trwa.

O tak,

to zrób

Tak spraw.

Niech życie me

tysiącem skrzy się barw.

(...)

Rajem świat

nie jest, to wie

każdy z nas.

Cuda wszak

zdarzają się

co jakiś czas.

O tak 

W to wierzyć chcę

że szczęście to

spotka dziś właśnie mnie.