I believe in...

Wierzę w piękno.
Wierzę w uczucia od pierwszego wejrzenia, w ciężką pracę prowadzącą do sukcesu, wierzę w pozytywne nastawienie do świata, wierzę w nierozerwalną, magiczną moc przyjaźni, wierzę w życzliwość międzyludzką, wierzę w sztukę łączącą pokolenia, wierzę w szczęście jakie dają spełnienie i satysfakcja, wierzę we wspólnie spędzane, długie noce, wierzę w sens i cel wędrówki, wierzę w marzenia i wyobrażenia, wierzę w cuda.
Wierzę, że jeżeli czegoś pragniesz tak mocno, że wydaje ci się, że absolutnie nikt na świecie nie pragnie bardziej, w końcu się uda.

A dziś? Dziś nawet wierzę w świat.
I nawet, trochę, wierzę w siebie.





P.S - Wiecie, że dzisiaj mija dokładnie rok od mojej pierwszej notaki tutaj? Jejku, ile się zmieniło! Niesamowite. Niby prawie tak samo, a jednak, zupełnie inaczej.

tytuł dla kogoś niezwykłego

Dzisiaj kończy 40 lat.

Kobieta, w której się zakochałam. Pokochałam jej głos, jej naturalność, to w jaki sposób pracuje, tworzy postać, wchodzi w rolę. Pokochałam jej klasę, elegancję, sposób bycia, urodę, jej codzienność, jej prawdziwość i naturalność wyrażania siebie na wszystkich płaszczyznach. 

Kobieta, której każda rola jest niesamowitą, osobną przygodą.

Kobieta, która pozostaje dla mnie nieskrywanym ideałem twórczym, inspiracją i fascynacją.

Kobieta, która jest dokładnie tym, kim ja chciałabym kiedyś być. 

Wszystkiego najlepszego.

Bądź i twórz jak najdłużej.

I bądź szczęśliwa, jakkolwiek by to się nie miało stać.

I małe życzenie dla samej siebie z tej okazji - żebyśmy kiedyś spotkały się na jednej scenie. Nawet nie wiesz, jak bardzo chciałabym tego spotkania.

Tymczasem poświętuję i włączę "Zakochanych".

Damn.

Tryb życia, w którym mam więcej niż chwilę wolnego czasu mnie zabije. 

Czy ktoś mi kiedyś wbije do mojej głupiego mózgu, że powinnam wreszcie przestać analizować każdą sekundę swojego życia?

Oh, fuck it.

,

I chuj.
Dzisiaj nie mam nawet siły się przejmować.

Czuliście kiedyś powołanie?

Nieważne, wszystko nieważne.
Parafrazując Vlastę Chramostovą:

Ja też, kiedy wreszcie (...) pojawiłam się w teatrze, byłam taka szczęśliwa, że znów jestem wśród aktorów. Nie pamiętałam upokorzeń. (...) Byłam zachwycona, że jestem tam, gdzie moje miejsce.

Dopóki jest te pare miejsc, pare osób, pare spraw  - wiem, że będzie dobrze. Dopóki udaje mi się dostrzec sens, cel i światełko w tunelu - to wszystko musi się udać. 

Znalazłam swoje miejsce. Niezaprzeczalnie.

z tego wszystkiego nie mogłam zasnąć...

Jakież to wszystko cudownie popierdolone.

Wczoraj do 5 rano nie mogłam zasnąć. W głowie przelatywały mi wizje samodzielnego życia we własnym mieszkaniu, tak piękne i absorbujące, że nie mogłam i nie chciałam ich przerywać. W wyobraźni ustawiałam już meble, rozwieszałam rzeczy w szafie, paliłam papierosa na balkonie i biegłam ulicą na uczelnię. To wszystko mieszało się z różnymi stanami emocjonalnymi poszczególnych tekstów, które mój umysł uparł się powtarzać dokładnie w tym momencie.

Noce są dobrą okazją do przemyśleń. Długie, ciemne, samotne godziny, w których odkrywa się jedyny, właściwy sens. Dużo miałam ostatnio takich okazji. Niewiele bym zmieniła. Na końcu drogi czeka chyba ten cel.

Tymczasem, tiruriru - koniec sesji! Wreszcie przestanę marnotrawić czas na te wszystkie bzdury, pochowałam już wszystie książki, notatki, zeszyt i poczułam jedno - wolność.
Wreszcie jest czas na to, na co go brakło w ostatnim czasie, a co przecież jedyne i najważniejsze.
Nagroda też już czeka - najpiękniejszy, wymarzony weekend w Warszawie z Warlikowskim w tle.

Plan na najbliższy czas wydaje się wręcz oczywisty.
Jakież to wszystko cudownie popierdolone.